Υπάρχουν ορισμένα ζητήματα της εξωτερικής πολιτικής για τα οποία η Αγκελα Μέρκελ δεν θα ήθελε να συζητεί. Το ένα είναι το Αφγανιστάν. Το άλλο είναι η αραβοϊσραηλινή διένεξη. Οταν, λοιπόν, της ζητήθηκε η άποψη για την επέκταση των εβραϊκών οικισμών στα κατεχόμενα και τον αποκλεισμό της Γάζας, στη διάρκεια κοινής συνέντευξης Τύπου στο Βερολίνο τη Δευτέρα με τον Ισραηλινό πρωθυπουργό, κ. Νετανιάχου, υποβάθμισε το ζήτημα. Ηλθε η ώρα να ξαναρχίσει η ειρηνευτική διαδικασία, δήλωσε, περνώντας σε άλλο θέμα.

Οι Γερμανοί ηγέτες δυσκολεύονται πολύ να επικρίνουν το Ισραήλ εξαιτίας της ευθύνης που φέρει η Γερμανία για το Ολοκαύτωμα και εξαιτίας της δέσμευσής τους στην ύπαρξη του εβραϊκού κράτους. Αυτό αληθεύει ειδικά για την κ. Μέρκελ, η οποία επιθυμεί να αναπτύξει μια ακόμη στενότερη σχέση με το Ισραήλ. Οι θέσεις τής καγκελαρίου, όμως, έχουν καταστήσει ακόμη πιο απίθανη την προοπτική της Ε.Ε. να μιλήσει με μια φωνή στο θέμα της Μέσης Ανατολής.

Η πολιτική της κ. Μέρκελ είναι ασυνεπής. Οταν εξελέγη για πρώτη φορά καγκελάριος στα τέλη του 2005, έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στο θέμα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της ελευθερίας. Επέκρινε την Κίνα για τις παραβιάσεις κατά των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και συνάντησε τον Δαλάι Λάμα, τον εξόριστο πνευματικό ηγέτη του Θιβέτ, στην καγκελαρία το 2007.

Αλλά σε ό,τι αφορά τη Μέση Ανατολή, η κ. Μέρκελ, δεν έχει δώσει σημασία στα προβλήματα των Παλαιστινίων, ούτε έχει ασχοληθεί με τον εποικισμό, ούτε με τις τακτικές κράτησης υπόπτων. «Η καγκελάριος έχει ιδιαίτερα στενή σχέση με το Ισραήλ», δήλωσε ο συντηρητικός βουλευτής, Ρούπρεχτ Πόλεντς, ο οποίος είναι πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων του γερμανικού κοινοβουλίου. Τόσο στενή που η κ. Μέρκελ δεν σχολίασε τον ισραηλινό βομβαρδισμό στη Λωρίδα της Γάζας στα τέλη του 2008, στον οποίον σκοτώθηκαν πολλοί άμαχοι. Ο κ. Πόλεντς παρατήρησε ότι κάθε καγκελάριος της Γερμανίας είναι, δικαίως, υπεύθυνος για την υπεράσπιση του Ισραήλ εξαιτίας του Ολοκαυτώματος. Οταν πρόκειται για τη σχέση του Βερολίνου με τη Μέση Ανατολή, «δεν είμαστε ουδέτεροι», τόνισε. «Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να πούμε τις πραγματικές μας απόψεις στους Ισραηλινούς φίλους μας».

Τα πράγματα είναι διαφορετικά με την κ. Μέρκελ. Ως καγκελάριος, έθεσε στον εαυτό της τρεις στόχους για την εξωτερική πολιτική: καλύτερες σχέσεις με τις ΗΠΑ, στενότερη σχέση με το Ισραήλ και ολοκλήρωση της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Μετά το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης, οι σχέσεις μεταξύ της καγκελαρίας και του προέδρου Ομπάμα έγιναν δύσκολες και όχι μόνο λόγω της ανοιχτής κριτικής των ΗΠΑ για την αδράνεια των Γερμανών στο θέμα της κρίσης. Σε ό,τι αφορά την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, που εξαρτάται από τη συνεργασία Γαλλίας και Γερμανίας, δεν υπήρξε καμία εξέλιξη. Η κ. Μέρκελ και ο Γάλλος πρόεδρος, Νικολά Σαρκοζί δεν πρότειναν καμία νέα πρωτοβουλία που θα έδινε μεγαλύτερη συνοχή στην Ευρώπη, καθιστώντας την πιο αξιόπιστη στην παγκόσμια σκακιέρα. Η μόνη επιτυχία ήταν το Ισραήλ, αφού στόχος της κ. Μέρκελ είναι οι στενότερες σχέσεις ανεξάρτητα από την εξέλιξη της διαμάχης. Το Ισραήλ, συνεπώς, που επικρίνεται τόσο σκληρά από άλλες ευρωπαϊκές χώρες, θα συνεχίσει να έχει έναν ειδικό σύμμαχο στην Ευρώπη και η Ευρώπη τουλάχιστον στο άμεσο μέλλον θα παραμείνει ανίκανη να ασκήσει επιρροή για την επίλυση της αραβοϊσραηλινής διαμάχης.

The New York Times